zwierzątko futerkowe

Lubienie i studiowanie

2012-01-19T23:27:00.000+01:00

Wiecie?

Mam fajnego chłopaka, rodzinę, znajomych, fajną drużynę i fajny hufiec.

I mam jeszcze mnóstwo fajnych nieznajomych.

Nie wiedziałam, że kiedykolwiek to napiszę, zważając na moją aspołeczność, ale... No tak, miło jest czasem usłyszeć od kogoś coś przyjemnego. To podbudowuje.

Mnóstwo ludzi na mnie zagłosowało w plebiscycie, dużo ludzi walczy, abym głosów miała więcej.

A mi się przypomniał cytat Mirowskiego: Mieć zaszczyt. Traktować harcerską służbę jako zaszczytny obowiązek, nie oczekując nagród, odznaczeń, wyróżnień. I tylko jedna nagroda za służbę: poczucie spełnionego obowiązku, oceniane we własnym sumieniu. Nie medale, nie premie, nie dyplomy, tylko – a może aż – spokojne sumienie, źródło wewnętrznego zadowolenia, szczęścia. Ku temu zmierza harcerskie, obywatelskie wychowanie.

I najfajniejsze jest to, że moje wieloletnie starania przynoszą pozytywne efekty wychowawcze, bo o to mi właśnie chodziło :)

Nawet studia mam fajne - pomyślała Marlena w dniu ostatnich wspólnych zajęć z grupą trzecią drugiego roku politologii.

Wyłączając sześć egzaminów, z czego dwa się nazywają zaliczeniami, bo jakby się nazywały egzaminami, to byłoby nieregulaminowo. Więc się nazywają zaliczeniami, choć są egzaminami.

Więc wyłączając sześć egzaminów, z czego dwa za mną, studia są fajne.

I nawet gospodarka światowa, o której wszyscy mówią, że była horrorem, dla mnie była nawet fajna. Może oceniam to z perspektywy piątki w indeksie, ale w sumie - no szanowna pani doktor, która z wyglądu przypominała Gaję Grzegorzewską nie mogła się okazać potworem.

I wiecie co? Może nawet to przywództwo polityczne będzie fajne?

Zobaczymy :)

Nie-spanie

2012-01-12T01:21:00.000+01:00

Nie mogę spać.

Czytam moją nową zdobycz książkową "Szczodre gody" o prześmiesznym bawarskim komisarzu, Kluftingerze.

Wiem, że sesja coraz bliżej i powinnam zarywać noc, ucząc się, ale zarwałam poprzednią, spałam jakieś 4h, od niespełna 20 godzin jestem na nogach i wcale mi się nie chce spać.

Ale mi się niespanie i czytanie dla przyjemności należy, za plus z wielce tragicznej gospodarki światowej, zaliczonego kolokwium z podst. stosunków międzynarodowych i za naukę na dwa kolokwia.

Wiem, wiem, powinnam czytać Kissingera dla przyjemności. Za dużo politologii w moim życiu, na szczęście moja druga połowa nie daje mi zwariować i zamartwiać się polską sceną polityczną.

D., tak sobie myślę, wiesz, cudownie, że jesteś ;-)

Rower

2011-10-21T21:30:00.000+02:00

Całą moją skromną osobą mierzącą 1,65m wzrostu uwielbiam Pana Elektronika ;-)
A oto mój nowy rower.

I jeszcze raz wielkie DZIĘĘĘĘĘĘĘKUUUUUUUUUJĘĘĘĘĘĘĘĘĘĘĘ! ;-)

2011-09-21T20:25:00.001+02:00

Z majówki w Monachium (bo tylko my możemy jechać 755km w jedną stronę na majówkę;-) )

Miałam pisać o tym, jak bardzo jest mi przykro, że w przeciągu około miesiąca jeden kot, w dodatku mój ukochany, zniknął, a drugi, dzisiaj, zdechł. I co z tego, że mam w domu jeszcze pięć kotów...

Ale napiszę o tym, że denerwują mnie ci dziwni ludzie, którzy kupują cyfrowe lustrzanki i myślą, że potrafią robić zdjęcia. I za 10 zł lub tam kilkadziesiąt robią "sesje"... Szalenie osłabia to pozycję prawdziwych fotografów, specjalistów w tej dziedzinie, którzy muszą zaniżać ceny usług fotograficznych, żeby się utrzymać na rynku. Podnosi mi się ciśnienie, gdy na fejsie wyskakują mi zdjęcia z takich "sesyjek" - jednak na cyfrowe aparaty powinny być pozwolenia lub koncesje - jak na broń.

A potem ludzie chcą 1000 zł za sesję ślubną i gdy dowiadują się, ile ona naprawdę kosztuje rezygnują, bo... jakaś tam piąta woda po kisielu z rodziny ma lustrzankę sooonyyy i zrobi sesję za litr wódki.

I jeszcze photoshopa powinni wydawać po badaniach psychologicznych, bo obróbki z ramkami w stylu bąbelki, serduszka, kwiatuszki i zmieniony kolor oczu są żenujące.

Uff, słowotok. To skutki siedzenia w domu i układania puzzli :-)

studia

2011-07-02T10:52:00.000+02:00

Studia. Studia może i są nudne, może nie dają mi wiedzy do wykonywania jednego i konkretnego zawodu, ale, jak, zresztą słusznie, powiedział nam dr X, dają nam umiejętność zrozumienia pewnych procesów. Już po pierwszym roku wiem więcej, choć, tak jak wszyscy, wolę mówić, że niczego się nie nauczyłam.

Studia, a może ich fragment, konkretnie zajęcia z dr X, który pod maską brudu, smrodu i chamstwa skrywał całkiem ciekawe poglądy, uświadomiły mi, że nie chcę korzystać z mojej wolności w wymiarze jedynie wyboru papieru toaletowego albo sera, o czym upewniam się słuchając, co mówią pisiory. Walczcie sobie o swoją Polskę, moja koncepcja wygląda inaczej. Nie chcę kraju, w którym sztuczna "mgła jest elementem straszliwej gry".

sesja

2011-06-13T23:23:00.000+02:00

Towarzyszu podróży, zbudowałeś byt swój zasklepiając, jak termit, wyloty ku światłu i zwinąłeś się w kłębek w kokonie nawyków, w dławiącym rytuale codziennego życia. I choć przyprawia cię on co dzień o szaleństwo, mozolnie wzniosłeś szaniec z tego rytuału przeciw wichrom, przypływom, gwiazdom i uczuciu. Dość trudu cię kosztuje, by co dnia zapomnieć swej kondycji człowieka. Teraz glina, z której zostałeś utworzony wyschła i stwardniała. Nikt już się nie dobudzi w tobie astronoma, muzyka, altruisty, poety, człowieka, którzy zamieszkiwali może ciebie kiedyś.

Adaś w Dniu świra

Jak pięknie to ujął. We mnie nikt nie dobudzi politologa ;-)
HMP miażdży

asertywność

2011-06-03T22:15:00.001+02:00

Asertywność.

Studia mnie wszechstronnie kształcą. Właśnie nad konserwatyzmem nauczyłam się pleść kilka nowych rodzajów warkoczy. A tak poza tym wczoraj odniosłam triumf mej asertywności. Nie lubię, kiedy ludzie odbierają mnie za frajera i kujona. Że moja harcerskość wiąże się z totalnym frajerstwem. A mianowicie - grupa pisała koło z PS. Ja nie musiałam, bo byłam po prostu z niego zwolniona. Więc pewien osobnik płci męskiej poprosił mnie o pomoc w ściąganiu. Powiedziałam spoko, tylko jak dotrę do domu, a zajmie mi to minimum godzinę. Był totalnie rozczarowany, bo wolał, żebym była w pogotowiu przez cały czas pisania koła. Chciał, abym wróciła się na uczelnię. Problem w tym, że przez prawie cały rok akademicki w ogóle ze sobą nie rozmawialiśmy. Więc powiedziałam po prostu nie.

Jeju, nienawidzę takich ludzi.

I się dowiaduję, że choć wślizgiem udaje im się zaliczać egzaminy, to chcą w przyszłości rządzić już nie tylko mną, ale i całą Polską.

A tak a propos tego spuścizny minionego weekendu, jedyne co mi przychodzi na myśl, to urywki z wiersza Świetlickiego: Trzeba zatrzasnąć drzwiczki z tektury i otworzyć okno,/ otworzyć okno i przewietrzyć pokój. / Zawsze się udawało, ale teraz się nie / udaje. Jedyny przypadek, / kiedy po wierszach / pozostaje smród.

Taki smród mi pozostał po niedzieli i nie wiem, czy chcę wietrzyć mój/nasz pokój. Może lepiej zamknijmy drzwi i się uduśmy tym morowym powietrzem. Nie wiem, co w tej chwili jest jedyne, prawdziwe, słuszne i niepodważalne i co powinnam/powinnyśmy zrobić.

W przeciwieństwie do bohatera z wiersza - nie chce mi się patrzeć w oko smoka. Ale jest czerwiec i tak samo wzruszam ramionami. Nie było burzy, burza będzie jutro. Ciekawe tylko, czy grad zniszczy wszystko, czy pojawi się tęcza.

2011-05-20T15:35:00.000+02:00

Dawno mnie tutaj nie było. I chociaż dużo się działo, to jakoś nie wiem, co mądrego o tym napisać. Pomimo złych wróżb mojego instruktora nauki jazdy, zdałam kretyński egzamin i już mam prawo do jazdy moim przecudnym Renault, mimo wszystko marząc o garbusie <3

Nie lubię polskiej biurokracji, gdzie w czarnej dziurze (a może czarnej dupie?) zniknęło moje podanie.

Co jeszcze się działo? Po pół roku przygotowań wygraliśmy z Kamieniem Milowym festiwal. A wcześniej byliśmy z Panem Elektronikiem na majówce w Monachium, gdzie nie było śniegu.

Dziwne uczucie, jednego dnia nosić krótkie spodenki, a drugiego wjechać do Polski i obejrzeć śnieg ;-)

2011-04-10T21:42:00.000+02:00

znowu zamiast się uczyć trzaskam plakat, tym razem obozowy.

generalnie jest tak, jak powinno być, przed sesją będą krew pot i łzy, ale kto by się martwił sesją.

pozdrawiam Anię, która jest pokemonem i pana Elektronika bez motywowania, dlaczego.

Od kilku dni czekam aż na stronie chorągwi pokaże się rozkaz o moim phm i czekam na zgłoszenia na rajd, a tak w najbliższym czasie to czekam aż pan Elektronik wróci z próby.

No ale socjologia i inne patologie wzywają, więc dobranoc.

2011-04-01T17:08:00.000+02:00

Kryzys energetyczny minął, więc humor od razu mam lepszy. Tylko ze zmęczenia zasnęłam dzisiaj i obudziłam się po kilku godzinach, kiedy w tvn24 leciała konferencja PG o Smoleńsku. I śniły mi się przepiękne czekoladki, z radości, po przebudzeniu, podwyższyła mi się temperatura.

2011-03-29T19:33:00.000+02:00

No i żyję sobie w harctrixie. Myśląc tylko o tym, jaki papierek trzeba wypełnić na jaki rajd, a jak ma wyglądać logo, które mam wysłać do czwartku. I jak podpisać zdjęcie na konkurs. I że mundur trzeba wyprać, żeby ładnie się prezentować przed Ch KSI. A jak już wyprałam, to żeby zdążył wyschnąć do jutra. I że trzeba go wyprasować i wygłaskać. A jak już o tym zapominam, to przypomina mi się, że rajd już blisko, a promocji zero, więc zamiast się uczyć, zakładam bloga, i co z tego, że plecy bolą od siedzenia, że może powinnam zrobić sobie jedzenie, że spać mi się chce. Jak tego nie zrobię, to nie będę mogła się skoncentrować. Chociaż jak już coś kończę, to wymyślam sobie nowego. Czyli harctrix pełną gębą.

Jestem zmęczona i marzę o tym, żeby zasnąć w cieple. Infantylne. W obliczu dwóch konkursów, których i tak nie wygramy i nauki na HPP.

Cieszenie się

2011-03-08T18:41:00.001+01:00

Cześć, cieszę się, bo jest Piro i jest Słońce. I jest Kamień Milowy. I co z tego, że jutro ćwiczenia z HPP, a ja nie umiem. Mam dobry humor.

W radio leciał najpierw Hurt, a teraz Happysad, zespoły, których nie znoszę i jak tylko słyszę to je wyłączam, ale dzisiaj nawet to mnie nie drażni. Jest Piro, jest Słońce, Kamień Milowy i może w końcu zrobi się ciepło.
No dobra - puścili Strachy na Lachy, zmieniam stację i wracam do nauki, żeby się przekonać, czy na pewno czeka mnie tylko krew, pot i łzy na HPP.

ferie

2011-02-09T14:39:00.000+01:00

Kochane feriusie. Jestem tak zmęczona, że nie wiem, za co mam się zabrać. I tak rozkojarzona, że nie wierzę w to, że przez jakiś czas nie będzie się trzeba uczyć. Z radości poszłam do fryzjera. I kiedy wróciłam już myślałam, że będę się nudzić, ale właśnie przypomniało mi się/zobaczyłam, że w salonie jeszcze stoi choinka, więc mam już zajęcie na dzisiejsze popołudnie.

sesja

2011-02-01T15:12:00.001+01:00

Nie było mnie tu miesiąc, ale żyję.

Gdzieś pomiędzy Koszmarową a jednym i drugim domem. Pomiędzy nauką politologii a wkurzaniem się na to, że tragedia smoleńska zdominowała tvn24. Pomiędzy spaniem a uczeniem się. Gdzieś tam jestem ja.

I jak nie wiem, co pisać o przebiegu puczu monachijskiego, to piszę o piwiarni, w której się rozpoczął i dodaję w nawiasie, że Hitler był abstynentem i wegetarianinem. Potem dodaję, że na Odeonsplatz jest tabliczka, która upamiętnia pucz monachijski. A w ważnych wydarzeniach w latach 1935-1938 piszę o nocy kryształowej z zaznaczeniem, że nie było tego na ćwiczeniach, ale dla mnie jest ważnym wydarzeniem. No nic. Pozostaje mi tylko wierzyć, że będzie dobrze.

I cieszyć się. Z wielu powodów. Ale na ten temat nie chcę się uzewnętrzniać.

2010-12-30T21:50:00.001+01:00

Marlena się uczy. Poprawka: Próbuje uczyć. Zamiast tego zasypia albo słucha cudnie przemądrzałej muzyki, wiedząc, że słuchanie muzyki, nie idzie w parze z nauką historii.

Dostałam sanki w prezencie od Pana Elektronika.

W sumie to poszłabym teraz chętnie na nich pozjeżdżać z jakiejkolwiek górki, ale... po pierwsze mam problem ze znalezieniem jakiejkolwiek górki, po drugie nie mam z kim iść, a po trzecie jestem chora. Fenomenem jest to, że to nie ja pozarażałam moją rodzinę jakąś paskudna grypą, tylko oni mnie.

Zimno mi. Wracam pod kołdrę.

Cieszcie się, więcej postów na tym blogu nie będzie już w tym roku.

2010-12-02T19:26:00.000+01:00

No to będziemy gadać, zagadywać to. O Hamasie i co myślisz o aborcji i zasiłkach. Stanowczo za mało kontaktu z normalną, w moim mniemaniu, częścią społeczeństwa. A ja marzę o jednym dniu, w którym polityka nie będzie padała co drugie słowo. Tylko żeby porozmawiać o van Goghu, albo czipsowych królach.

Koszmary

2010-11-15T19:50:00.001+01:00

M: śniło mi się, że bierzemy ślub

D: też miałem koszmary

Nadal uważam, że mój chłopak jest ujmujący, nawet wtedy, kiedy się ze mną droczy i się ze mnie nabija :)

Myślenie głową

2010-11-12T14:31:00.001+01:00

Dzisiaj dowiedziałam się, że nie myślę głową i to był wystarczający impuls, żeby w tej mojej niemyślącej głowie przetoczyła się istna lawina. Zaraz po potoku niecenzuralnych słów stwierdziłam, że to KONIEC. Koniec z przejmowaniem się tym, co mówi mój instruktor. Większość osób, które dobrze mnie znają, wiedzą, że można mi wiele zarzucić i niektórymi rzeczami będę się przejmowała, innymi trochę mniej, ale insynuowanie mi, albo mówienie mi wprost, że nie myślę, powoduje, że wybucham. Ale postanowiłam zacisnąć zęby i pokazać, że nie boję się jeździć i nie jestem nieudacznikiem. I tym sposobem następnym razem przejechałam przyzwoicie łuk i to była podstawa, żebyśmy pojeździli 40 minut po mieście, gdzie jak chcę, to potrafię kulturalnie poruszać się tą wstrętną L-ką. Mimo wszystko wiem, że 30h nie zrobi ze mnie doświadczonego kierowcy. Muszę tylko przestać marudzić, skończyć naukę jazdy, zdać ten egzamin i zacząć uczyć się jeździć w miejskiej dżungli aut.

Tego posta w sumie miało nie być, ale wpadł mi w ręce tomik "Niskie pobudki" (oczywiście Świetlickiego) i tam znalazłam wers: Nie mogę czytać wierszy, bowiem zaraz potem / jest obowiązek, przymus pisać, a nie mogę / pisać, ponieważ mam innego coś / do zrobienia, a nie mogę tego robić, / bo mam pisanie, a z pisania jest / kłopot i przepaść. (Marcin Świetlicki "Papier").

I chciałam podziękować Panu Elektronikowi za wczorajszą podróż do Głuszycy, gdzie zwiedzaliśmy Kompleks Osówka. Trasa ekstremalna, z zaznaczeniem, iż jest przeznaczona dla osób sprawnych, okazała się milutkim spacerkiem. "przepływ łodzią desantową, pokonanie chodnika poszukiwaczy skarbów: za pomocą kładek, pomostów, mostka wiszącego nad wodą" - brzmiało groźnie, wyszło na to, że "przepływ łodzią" to tylko minuta przeprawy, chodnik poszukiwaczy skarbów można było przejść w niektórych miejscach zamiast po kładce, to najzwyczajniej, brodząc w wodzie, jeśli tylko miało się dobre buty. Znowu dałam się nabrać na cudowną reklamę doskonale wiedząc, na czym polega jej mechanizm. Ale nieistotne. Najważniejsze, że było bardzo fajnie.

2010-11-05T20:43:00.000+01:00

Wczoraj. Wczoraj zaraz po tym, jak umyłam włosy dostałam sms od Anki, że skończyła pracę. Było ok 22, więc szybko i wyjątkowo dokładnie wysuszyłam włosy i poszłam z nią na spacer.Wracając, przed północą, spotkałam panią Basię, bohaterkę klatki B. Myślałam, że spadnie z roweru, tak mnie zlustrowała. Wyjątkowo zaczęła od patrzenia się na buty i skończyła na twarzy. Na której malowało się przerażenie - bałam się, że przejedzie mnie swoim jednośladem.

Dzisiaj. Wiem, że to był błąd, ponieważ bolą mnie zatoki, gardło i ucho. I wytłumaczenie, że kiepsko prowadzę auto, bo źle się czuję nie trafiło do pana instruktora, bo muszę umieć prowadzić w każdych warunkach. No supcio. Survival na czterech kółkach. Takie metody pedagogiczne na mnie nie działają i powodują, że się bardzo zniechęcam.

2010-11-04T20:30:00.000+01:00

Najlepszy komentarz do dzisiejszego dnia to fragment rozmowy z Sysą:

M:daleko mi do turlania [ze śmiechu]
S:masz jakiś nie taki dziś humor?
M: no ta uczelnia mi go psuje. po całym dniu dysput politologicznych i filozoficznych (1,5h wykładu z filozofii i 1,5h ćwiczeń) czuję się jakby mnie ktoś wyrzygał

To tyle. Koniec marudzenia. Idę się uczyć. O państwie. <3

leniuchowanie

2010-10-28T17:00:00.002+02:00

Minął już czwarty tydzień mojego studiowania, a ja dalej nie potrafię się przyzwyczaić. Skutkiem późnych powrotów jest zasypianie, w wolne dni oczywiście, na naukę jazdy, którą sobie ustaliłam na godzinę 13:00. Na szczęście studia to tylko trzy dni w tygodniu, szkoda, że zajęcia są głupio rozłożone, ale grunt, że oprócz nauki o państwie i prawie, chodzę na nie w miarę z zapałem i chęcią. Tylko nie mogę przyswoić sobie myśli, że oto mija kolejny dzień, a ja wrócę do domu około 19. W tym momencie tęsknota za liceum się potęguje. A w takie dni, jak ten, kiedy z planowanych trzech wykładów i ćwiczeń, odpadło prawie wszystko i został jeden wykład, czyniąc mój dzień prawie wolnym, i kiedy odbębniłam (dosłownie) kolejną godzinę nauki jazdy, a potem wróciłam do domu, usiadłam na krześle i od tamtej pory patrzę się w monitor, na zmianę z czerwono-żółtymi ścianami salonu i oknem. Naszła mnie taka patetyczna myśl, że dopiero, kiedy zwalniam, czuję jak bardzo jestem zmęczona. Po czym dochodzę do wniosku, że szkoda marnować wolny czas na hibernację, jak tylko skończę tę notkę to zabiorę się za coś konstruktywnego, żeby bezsensownie nie czekać aż mój Ukochany wróci do domu. Bo to chyba największy plus mieszkania w pięknym mieście Wrocławiu. Okazja do uprzykrzania i utrudniania życia mojemu Panu Elektronikowi, kiedy niepotrzebnie coś sprzątam, albo psuję ;)

2010-10-21T21:13:00.000+02:00

Za każdym razem, kiedy chcę coś tu napisać stwierdzam, że to jest bez sensu i tak nikt tego nie czyta, bo nie piszę o niczym ciekawym.

studiowanie i spanie

2010-10-09T22:14:00.004+02:00

Jak przystało na moje standardy wypoczywania drugi studencki weekend w moim życiu spędzam (tak samo zresztą jak ten pierwszy) na odsypianiu, czytaniu i uczeniu się (nowość). Jak to ma być "przedłużenie wakacji" i "najpiękniejszy okres mojego życia" to mówię: nie, dziękuję. No dziwna ze mnie studentka, nie palę, nie piję, nie imprezuję i jestem sztywna jak kołek - czysta poezja. W dodatku jeszcze nie nadaję się na kierowcę, ale o tym później.

Jestem śpiąca, zmęczona, nawet nie chce mi się odzywać i bardzo niechętnie zbliżam się do książek i kserówek, które mam przyswoić na taki wspaniały przedmiot jakim jest historia powszechna.

Widocznie w przeciągu tego tygodnia zdążyłam wyzwolić się od zbędnego nadmiaru energii, w jaką wyposażyła mnie młodość. I zdecydowanie, bo dziś jest sobota, tak jak w wierszu Bursy, do którego nawiązałam już w poprzednim zdaniu, mam w dupie małe miasteczka. A może nie tyle małe miasteczka, tylko traktat wersalski. Do tego jeszcze mam szczerze dość nauki jazdy. (Jeśli ktoś z moich znajomych boi się, że potrąci go L-ka prowadzona przeze mnie, albo spowoduję korek, kiedy wszyscy będą jechali na uczelnię, to niech zgłosi mi te obawy, podam szczegółowy "rysopis" L-ki i nazwę ośrodka, który mnie szkoli, przynajmniej będzie mniej powodów do niepokoju).

Dziękuję, skończyłam, to wszystko na ten temat, coraz bliżej do końca tej prostackiej notki zamiast poetyckiego srutututu. Ci, którzy chcieli się dowiedzieć, że jeszcze żyję, mają pewność, że tak jest.

Ale zmęczyłam się jeszcze bardziej i chyba pójdę spać

migawka wakacyjna

2010-10-03T14:03:00.000+02:00

kiedyś były wakacje, od jutra są studia na kosz(m)arowej.

zdjęcia autorstwa Pawła.

Air Raid Siren

2010-09-06T21:07:00.001+02:00

Kiedy byłam w gimnazjum, Bruce Bruce, pilot Boeinga 757, czyli po prostu Bruce Dickinson, zwany także Syreną Alarmową, był moim ulubionym wokalistą. Teraz, w przypływie wolnego czasu, powracam do mojej gimnazjalnej fascynacji.

Spodobał mi się pewien fragment artykułu o nim na Nonsensopedii: Jego głos został uznany za jeden z najlepszych w świecie metalowym, zatem może być porównywany z odgłosami kucia żelaza tudzież spawania, co musi być dla niego niemałym zaszczytem. (...) Fakt, że został wokalistą jest właściwie przypadkiem, ponieważ początkowo myślał o karierze perkusisty. Perkusja na ogół robi przecież większy hałas od ludzkiego głosu, chociaż obecnie, słuchając dokonań Bruce'a w Iron Maiden czy solowej kapeli, można zmienić zdanie na ten temat. (źródło: Nonsensopedia)

Więcej przytaczać i nie chcę i nie muszę, po prostu go lubię, jak niewielu wokalistów na tym świecie.

2010-09-02T22:09:00.002+02:00

Wróciłam i nie chce mi się uzewnętrzniać, więc zastanawiam się publicznie nad sensem wersu: życie rzygało jak podświetlona fontanna *

a jeszcze bardziej nad prawdziwością słów zawartych w strofie

I wszystko zmieniało się w gówno
I jakość przechodziła w ilość
I tylko gówno było jeszcze prawdziwe **

Oczywiście zarówno pojedynczy wers * jak i strofa ** pochodzą z wiersza noszącego tytuł Randka w ciemno stworzonego przez Bohdana Zadurę.

Moim zdaniem kapitalny utwór. Więcej nie powiem (nie napiszę), po prostu trzeba go przeczytać.

wakacje

2010-08-12T16:50:00.000+02:00

Czasem ma się więcej szczęścia niż rozumu. Przynajmniej tak bywa w moim przypadku.
No to co,
pływam w deszczu na krakowskich błoniach, a potem w Tatrach.

zarozumiałe sierpniowe burżujstwo

2010-08-04T12:17:00.000+02:00

Kochane malowanko, jestem wykończona i przespałam prawie 15 godzin.

jest to rodzaj snu, z którego wychodzi
się ze śladami w rzeczywistość

Słowo na niedzielę

2010-08-01T23:54:00.000+02:00

Słowo Piromana na niedzielę:

Malowanie jest do kitu. It sux. Endo - koniec obrazka.

To tyle od mhrocznego Piromana. Reszta ode mnie: malowanie jest złe, ale na szczęście nikt mi w nim nie przeszkadza. I naprawdę fajnie jest przespać całą noc, nie będąc budzonym przez dzwonek SMSa w środku nocy. Ostatnio tylko Zły Pan Listonosz obudził mnie dzwonkiem domofonu, ale wcale mu nie otworzyłam, bo przerwał mój proroczy sen wściekłego wynalazcy wielofunkcyjnego kranu. Ale to tylko jeden jedyny raz w tygodniu, a nie codziennie, i rano, a nie o północy. Znacząca różnica.

***

Pozdrawiam kochaną Tośkę.

Tosiu, masz tyja ;) (wiesz, o co chodzi)

PiroMar

2010-07-27T13:55:00.000+02:00

Tytuł PiroMar - tak mówią na nas Ola z Anią, bo podobno czasem zachowujemy się jak jeden organizm. A nie mówiłam, że słoneczna Dominikana to jest dla mnie wyjście? A właściwie Słoneczny Dominik, który wczoraj po przeczytaniu mojej notki stwierdził, że jeśli chcę, to zrobimy kiedyś silnik i nazwiemy go Marlenpi3000.

Nawet nie wiem, czy on chce, żebym tak ciągle tutaj o nim pisała. Muszę zapytać. I dać mu do przeczytania opowiadanie, które też przecież opowiada o nim.

A na jaki kolor najlepiej pomalować sypialnię?

Drezno

2010-07-26T17:11:00.000+02:00

Zdjęcia z cyklu: Jutro - jutro wyzwoli nas Armia Radziecka, Niemców - Niemców uwielbiam od dziecka, zrobione w Verkehrsmuseum Dresden.

Była jeszcze jedna mapa, na której Poznań zaznaczony był w miejscu, w którym jest Warszawa.

Ze wszystkich durnych zdjęć podoba mi się jeszcze seria z cyklu Mistrz i Marlena, na których widać jak Piroman, zwany dalej Mistrzem, tłumaczy Marlenie, zwanej dalej Marleną ew. pustą głową, jak działają silniki w różnych środkach transportu.

Więc Mistrz potrafił zaciekawić Marlenę i łopatologicznie wytłumaczyć jej, o co chodzi. Pasja, z jaką opowiadał udokumentowana jest na powyższych zdjęciach. Zaciekawienie mojej wyjątkowo pustej głowy również. Lubię słuchać tego, co mówi, nawet wtedy, kiedy opowieść dotyczy czterocylindrowego silnika. I cieszę się, że, kiedy czegoś nie rozumiem, mogę zapytać, a potem uzyskuję wytłumaczenia, które chronią mnie przed popadaniem w stan intelektualnego ciemnogrodu.

2010-07-20T14:56:00.000+02:00

Tak sobie myślę, że to był ciężki rok i dużo się działo. Z jednej strony było wiele przyjemnych sytuacji, z drugiej jednak mnóstwo stresujących takich jak boląca przez kilka miesięcy głowa, czy matura, którą chcąc nie chcąc zdałam. Kiepsko, bo kiepsko, ale zdałam i nawet przyjęli mnie na studia. Teraz z kolei zamiast odpoczywać jestem kocią nianią i chociaż uwielbiam koty, to te małe potwory dają mi w kość.

W takich sytuacjach, w całkowitej desperacji, rodzą mi się głupie pomysły i jeden z nich zamierzam zrealizować już w ten weekend. Tylko się waham. Berlin, Wiedeń czy Drezno. Na szczęście nie zależy to tylko ode mnie.

A teraz idę szukać odpowiedzi na pytanie: jak nauczyć kota, że fotel w salonie nie jest kuwetą. Już wcześniej pisałam, że kocie macierzyństwo nie jest mi pisane. Chociaż Kubuś jest bardziej przyjaźnie nastawiony. W przeciwieństwie do jego potomstwa.

paradoks

2010-07-13T13:52:00.001+02:00

No i się doigrałam, przy temperaturze w pokoju wynoszącej 30*C spałam w bluzie, skarpetkach, długich spodniach pod kołdrą i kocem i było mi zimno. Dla zwiększenia rozmiarów mojej paranoi chodzi za mną od kilku dni refren Be Quick Or Be Dead Iron Maiden.

Tak mi się właśnie przypomniało, że na jesieni Turbo wydało płytę. Od tamtego czasu nie chciało mi się przesłuchać ani jednej piosenki i tylko ja wiem, dlaczego tak jest i dlaczego nie będzie mi się chciało iść na koncert z okazji trzydziestolecia. Chociaż może. Zobaczymy jesienią. W każdym razie jeszcze pięć lat temu moja postawa byłaby dziwna. Teraz?

Póki co wolę czytać książki, dla przyjemności, czego nie robiłam w trakcie ostatniego roku. Niesamowite uczucie - czytać dlatego, że chcę, a nie dlatego, że ktoś mnie pogania, zmusza do zgłębiania treści, które mnie szczerze nie interesują, nudzą i wzbudzają awersję. Już nie muszę czytać i spoglądać na zegarek, przeznaczając na każdą stronę określoną liczbę czasu w zależności od wielkości czcionki i ilości stron. Mogę delektować się każdą literą, słowem, zdaniem, kartką, rozdziałem. Ehh, wakacje.

koty

2010-07-06T22:14:00.002+02:00

Oddam cztery małe, słodkie kotki, które są w miarę wychowane, o ile da się wychować stworzenia, które są indywidualistami.

Tylko trochę nie lubią Iron Maiden i chowają się pod szafę. No cóż, jestem świadoma, że nie każdy musi lubić.

Może puszczę im coś innego.

rajd

2010-06-28T13:33:00.000+02:00

Zdjęcia zrobione na sobotnim rajdzie.

Dostałam bańki mydlane od moich wspaniałych funkcyjnych. I chociaż cieszę się, że mamy imperialistyczne plany, to smutno mi trochę. Ale zawsze coś się kończy i coś się zaczyna. Jedno jest pewne - lubię przebywać z tymi ludźmi i dostawać od nich MMSy o 5:30 ze zdjęciami z warty, kiedy oni są przed namiotem a ja w środku.

Romantyczność część II

2010-06-22T10:41:00.001+02:00

W sumie nie wiedziałam, które ze zdjęć dodać i zdecydowałam się na to, chociaż i tak nie widać tej autostrady, ale co z tego, ważne, że ona tam jest. Oczywiście zdjęcie robione telefonem, jak przystało na rocznicowe standardy romantyczności. Dowiedziałam się, że dla mnie właśnie warto robić niespodzianki. I bardzo cieszę się, że właśnie tam, obok parkingu pod OBI, niedaleko autostrady, na plastikowych krzesełkach, przy rozkładanym stoliku, do którego była przyklejona pochodnia i gdzie pogryzły nas komary, bo liczy się, że właśnie z tą osobą mogłam być właśnie w takim miejscu na nieromantycznej kolacji w plenerze z jedzeniem prosto z McDonald's, (gdzie nie było tak dużych torebek na nasze zamówienie).

Niektórzy tego nie zrozumieją, ale tutaj nie chodzi o rozumienie. Moglibyśmy przecież wskoczyć w ładne ubrania i pójść na prawdziwą romantyczną kolację, świeczki i te sprawy, ale za miesiąc, dwa, czy rok nie pamiętalibyśmy, że w ogóle robiliśmy cokolwiek z okazji tej rocznicy, dlatego w naszym wypadku lepsza była po prostu kolacja w plenerze przy dźwiękach przejeżdżających aut.

Romantyczność

2010-06-17T14:00:00.002+02:00

Mogłoby być patetycznie, romantycznie, w pełni teatralizacji i poetyzacji, czyli nudno i nie w naszym stylu, ale nie, my przecież pójdziemy na rocznicową kolację do McDonald's, czyli wydanie prosto ze świata różu i poziomek.

mówienie

2010-06-08T11:03:00.001+02:00

Miałam pisać coś mądrego, ale wychodzi na to, że nie dzieje się nic wartego opisywania, chociaż dzieje się wiele, ale nie chce mi się pisać, bo nie mam w zwyczaju informować całego świata, o której wstałam i co jadłam na śniadanie.

Ogólnie ostatnimi czasy wychodzę na osobę szalenie elokwentną i na wielką erudytkę, kiedy ktokolwiek podchodzi do mnie, strzela w moją stronę pytaniami niczym z pistoletu Desert Eagle, a ja spoglądam na niego jak zwykle z obojętnością i odpowiadam monosylabami. Bo ja przecież jestem taka słodka i kochana, że każdy chce się ze mną zaprzyjaźnić i rozmawiać, rozmawiać, rozmawiać. Dlatego cenię ludzi, którzy przetrwali czas monosylab i odpychania i mają na tyle samozaparcia żeby rozmawiać ze mną na sensowne tematy a nie o czymkolwiek. A jak nie ma nic do mówienia to przecież można pomilczeć i często to wychodzi na lepsze (szczególnie w tej chwili, kiedy bolą mnie uszy, nie dosłyszę i nie mam sił mówić). Dlatego niewiele osób nas rozumie, kiedy siadamy na trawie przy parkingu przed IKEĄ, jemy sałatkę, milczymy i tylko cieszymy się, że jest tak jak jest i w takich okolicznościach przyrody.

Od wczoraj rozłożyło mnie na dobre, ale to wspaniała okazja, aby z mojego stosu książek "do przeczytania" kilka z nich powędrowało do stosu "przeczytane".

Jak przeczytam te pozostałe 14 czy 15 za szybko to chyba będę musiała polubić się z biblioteką i z wymacanymi i wyciśniętymi przez wszystkich z wszelkiej treści książkami, z pełnią kurzu i roztoczy, na które jestem uczulona i z przemiłymi kobietami czy mężczyznami pracującymi w tym głupim miejscu.

A tymczasem kichając i kaszląc żegnam się z tymi, którzy jeszcze wytrwali w cierpieniu czytania tej bezsensownej treści, która tutaj się pojawia.

marlenczarnia

2010-05-29T17:57:00.000+02:00

M: Po co poszłam na nocny rajd i przeszłam 50 km?

K: Żebyś miała o czym pisać na Twoim fotoblogu.

więc piszę

Piątek zapowiadał się niezbyt obiecująco - samotna wyprawa do szpitala, w którym zlitowali się nade mną dopiero, jak się popłakałam i wtedy ktoś odważył się mi pomóc. Gonitwa z czasem sprawiła, że nie wyspałam się przed nocnym rajdem. Pomyślałam, że będzie śmiesznie. Oczywiście spóźnieni brnęliśmy do bazy.

Pierwsze wrażenie? Nawet pogoda przeciwko nam.

Nie wiem, czy powinnam wspominać już o tym, że moja determinacja sięgnęła zenitu, czyli ok, pojadę nawet z gipsem.

Po tym jak po pierwsze - przegapiliśmy start, po drugie - dostaliśmy gorszy pierwszy punkt pomyślałam, że nie dość, że jestem kaleką to jeszcze sobie nie poradzimy. Ale po jakimś czasie spotkaliśmy grupę z Wrocławia, z którą szliśmy przez dłuższy czas. Miłym akcentem było zatrzymanie auta żeby zapytać się, czy dobrze idziemy do jakiejś tam mieściny. Okolice 0.30 lub 1.00. Boczna droga asfaltowa w małej polskiej wsi. Jedyne auto na drodze od zapewne kilku godzin i kto za kierownicą? Głuchoniemy.

I jak już zapowiadało się, że przejdziemy wszystkie punkty, włącznie z karnym, pół godziny szybciej niż planowaliśmy, a Piro nam ustrzelił dodatkowe minuty i w dodatku okazał się najlepszym rajdowym łucznikiem, kiedy już byliśmy na prawdę blisko ostatniego punktu i mety, dowiedzieliśmy się, że nie przejdziemy tamtędy, ponieważ przerwały wały i wody jest po pachy. Cały entuzjazm z nas spłynął i potem już było obojętne w jakim czasie, gdzie i którędy. Wlekliśmy się dookoła, ale skutkiem tego przeszliśmy jakieś 50 km, czyli więcej niż powinniśmy. I co z tego, że oprócz ręki załatwiłam sobie jeszcze kolana i stopy. Było ekstra dzięki ludziom. Dzięki radosnemu patrolowi powtarzającemu: daleko jeszcze? I chociaż momentami brnęliśmy przez bagna i łąki, które moczyły nam spodnie po uda, chociaż teraz każdy z nas porusza się jak paralityk, widzę sens naszej obecności na tamtym rajdzie. I wiem, że z takimi ludźmi każde kolejne pięć, dziesięć czy pięćdziesiąt kilometrów będzie coś znaczyło.

A oto kilka radosnych zdjęć.

druga połowa

2010-05-25T17:16:00.000+02:00

Pierwsze zdjęcie było zrobione na III Rajdzie w trakcie sobotniego ogniska a drugie już na tegorocznej edycji w piątek na rozpoczęciu, czyli pomiędzy zrobieniem jednego a drugiego minęło równo 365 dni.

Dodając tę notkę dziękuję mojej drugiej, lepszej i sprawniejszej półkuli mózgu, czyli Dominikowi za pomoc, wsparcie mnie czasami ciepłym słowem a czasami krytyką i jeszcze za fazowanie, głupie i mądre pomysły, za zasypianie na odprawach, za karaoke o 4.30 nad ranem, za naukę jazdy na rolkach zaraz po powrocie z rajdu. I jeszcze większe dziękuję za to, że JEST.

Czyli po prostu za całokształt.

I chociaż przez ten czas pomiędzy zrobieniem jednego a drugiego zdjęcia wiele się zmieniło to na pewno jestem w stanie powiedzieć, co jest takie samo jak kiedyś.
Wiem też na pewno, że myślenie wtedy o tym, że: "znudzimy się i pozabijamy po tygodniu" było bzdurą.

2010-05-21T11:05:00.000+02:00

Naprawdę - fajnie jest spać trzy godziny i budzić się po piątej, żeby po szóstej pojeździć na rowerze.

A potem cały dzień zasuwać do północy.

Wszystkie te symptomy wskazują, że rajd nadchodzi.

A właściwie dzieli mnie od niego jakieś sześć godzin. W tym roku nie zmieszczę się nawet w dziesięć kartonów.

I za tydzień rajd nocny. Jak dalej będzie padało to wybudujemy arkę i będziemy pływali po lesie :)

emo

2010-05-13T00:00:00.003+02:00

Z Pawłem - czekając w Riem/Dornach na autobus i słynne "w ramach rozładowania napięcia zróbmy sobie emo-zdjęcia." Z podziękowaniem za to, że dzwonił za mnie po urzędach.
Dla odmiany bolą mnie nerki, a mój kot jest w zaawansowanej ciąży i pożera horrendalną ilość jedzenia. Czekam aż dojdzie do rozwiązania jej sześć dziesięciodniowej ciąży, najlepiej na moim łóżku.

.

2010-05-06T19:17:00.000+02:00

Jutrzejszej maturze z WOSu towarzyszyć będzie mi wypowiedź, której autorką jest Anne Applebaum, żona ministra spraw zagranicznych, Radosława Sikorskiego: Czy na pewno trzeba znać nazwisko prezydenta Pakistanu, żeby być dobrym prezydentem USA? (odnośnie wpadki George'a W. Busha)

Paradoks

2010-05-03T16:22:00.000+02:00

Portret dziewczyny ze średnim wykształceniem: je watę cukrową i marzy o kupnie rolek (nie czarujmy się, książek też) za pieniądze, które dostała w ramach stypendium za terefere, rzekome sukcesy i bardzo dobre wyniki w nauce, w które i tak sama nie wierzy i żałuje, że odkąd w trzeciej klasie podstawówki samodzielne wykonanie obwodu elektrycznego zostało zakwestionowane przez nauczycielkę od nauczania zintegrowanego, gardzi przedmiotami ścisłymi, w końcu bardziej prestiżowa byłaby rozszerzona matematyka albo fizyka a nie wos i historia.

Wszystkim maturzystom, spełnionym i niespełnionym, życzę powodzenia.

I dobrze, że jesteśmy rocznikiem niżu demograficznego.

meandry nauki

2010-04-27T22:03:00.000+02:00

Kocham szkołę - jak każda prawdziwa wzorowa uczennica nie zapłaciłam kasy na komitet rodzicielski, więc muszę sobie sama (!) za własne pieniądze (!) kupić nagrodę (!), a jak nie kupię, to będę jedyną osobą w moim LO, która, mimo wyróżnienia, nie dostanie książki. Ale co tam - i tak w pierwszej i drugiej klasie dokładałam się do nagrody (bo co fajnego do poczytania można kupić za 20 zł w Oleśnicy?) to teraz też mogę.
Tym sposobem, ku radości moich rodziców - de facto nigdy nie okazywanej, bo po co cieszyć się z oczywistości, przebrnęłam przez wyboistą ścieżkę edukacji od czwartej klasy podstawówki do trzeciej liceum z biało-czerwonym paskiem na świadectwie, więc jak nie zdam matury, co wróżę od momentu przekroczenia progu liceum, to będzie śmiesznie :)

tydzień przed maturą czy coś

2010-04-26T16:07:00.000+02:00

To nieistotne z perspektywy absolutu. - jak słusznie zauważyła Kryspina, słuchając Comy, kiedy myślała o maturze.

I ten fragment piosenki skłonił mnie do natychmiastowej decyzji brzmiącej nie inaczej niż: JEDZIEMY W GÓRY ZANIM OSZALEJĘ (czytając o Napoleonie, Konstantym i wielu innych ukochanych sylwetkach, które jakoś zaznaczyły się w historii zarówno Polski jak i całego świata).

Nie będę opisywała szczegółów, bo to naprawdę nie ma sensu (bo tylko nas cieszy piknik z sałatką z McDonald's w południe na parkingu przed IKEĄ, celebrowanie posiłku w pizzerii w Jeleniej Górze i wychodzenie w góry o 16/17), najważniejsze, że oboje cieszyliśmy się w nasz specyficzny, dziecinny sposób.

A piszę tylko po to, żeby podziękować mojemu Ukochanemu, który zechciał mi towarzyszyć pomimo tego, że przedmaturalnie bywam nieznośna i wchodzę do bagażnika :)

2010-04-22T18:20:00.000+02:00

no więc, krótko i na temat: sto lat, Jasiu! I dzięki za plany zdobycia świata :)

dupal dupalsson

2010-04-20T20:39:00.002+02:00

Nie, na prawdę nie i jeszcze raz nie.

Nie zasługuję, nie umiem, nie rozumiem.

O co chodzi?
Taka ze mnie dziennikarka-PR-owiec a pisać nie umiem i chociaż jestem finalistką ogólnopolskiego konkursu i przez dwa lata miałam piątkę, na świadectwie maturalnym, nazwijmy go po prostu Dupal Dupalsson (chociaż ze Szwedem nie ma nic wspólnego), uraczył mnie czwórką, muach, muach, buziaczki (sraczki) i loffciam.

Jestem tak rozentuzjazmowana kilkoma faktami i tak szczegółowo zostałam przepytana z integracji europejskiej, że aż ujrzałam na horyzoncie gwiazdki z flagi UE.

Konkluzją dzisiejszego dnia może być zdjęcie, które zrobił mi Paweł w Austrii:

brama do lasu

2010-04-06T20:25:00.002+02:00

Tak, moy myly, widziałam wczoraj bramę do lasu. Gdzie? Jak to gdzie? W Białym Błocie, jednej z trzech białych plam na mapie zasięgu w Polsce.

Wybraliśmy się na spacer. Miało być w jakimś miejscu choć w pewien sposób jak nie ucywilizowanym to ocierającym się chociaż o cywilizację, a skończyło się na pobycie w Białym Błocie i spacerze po lesie. Szkoda, że tylko ja miałam ubranie-jak-dla-sztywniaka, a miejscami błoto było po kostki.

Moje biedne pantofelki. I naprawdę nie rozumiem, dlaczego Piro się śmiał, kiedy podwinęłam moje ekstra-galowe-spodnie-zakładane-na-konkursy i dreptałam w butach na obcasie najpierw po jakiejś łączce obok lasu, a potem w błocie robiąc obcasami dziury niczym na sadzonki (drzew).

zastrzyk adrenaliny

2010-03-30T22:57:00.000+02:00

Już myślałam, że uschnę - cały dzień pracowałam jak mały robot między innymi pisząc i malując dziwne rzeczy krojem czcionki stylizowanej na hebrajską, żeby nasze stoisko na jarmark było piękne. W końcu przez trzy lata nic nam się nie udawało, a tu już koniec trzeciej klasy, trzeba zatrzeć złe wspomnienia, o tym że niby jesteśmy zdolni nawet maturę przełożyć i pokazać, że czasem nam się chce. I to chcenie w zderzeniu z rzeczywistością wygrywa. Miałam wyłączać już komputer, ale coś skłoniło mnie, żeby sprawdzić maila. Zobaczyłam jedną wiadomość od kogoś, kogo nie znam.

Myślałam, że to zaproszenie na rajd, albo kolejny festiwal czy warsztaty.

A tu się okazało, że jestem w finale.

Zastrzyk adrenaliny.

Chyba jednak umiem pisać, chociaż od zawsze wydaje mi się, że jeśli chodzi o umiejętności językowe to jestem gdzieś na szarym końcu, bo nie umiem się wstrzelić w klucz i nie wiem, o co chodziło Mironowi, jak on sam pewnie nie wiedział, o co mu chodzi, w końcu siedział i gapił się w ścianę.

2010-03-25T21:52:00.002+01:00

Migawka obozowa z Pobierowa (rok 2009) pt: wypakowane auto, rusałka, emofotograf i pizza + róża w namiocie o pierwszej w nocy.
Jednocześnie ogłaszam, że już od bardzo, bardzo dawna się tak dobrze nie czułam, co oznacza tylko i wyłącznie jedno: bolącej głowie mówię papa :)

małpa

2010-03-23T17:22:00.002+01:00

Jej. Zmęczyło mnie 3,5 godzinne czekanie w kolejce za paniami kombatantkami. Są wszędzie, tak jak matki z dziećmi, albo te w ciąży.

Ponadto donoszę, że byłam dzisiaj na wręczeniu nagród.

- co wygrałaś?

- aparat (powiedziała zrezygnowanym głosem Marlena)

tak, genialny prezent w konkursie fotograficznym. Aparat małpa.

Rozumiem, żeby to chociaż analog był, ale małpa???

"Masz rację, już te słodycze byłyby lepsze." cytując Pawła.

Szczerze na dzisiaj mam dosyć leków notroopowych, pseudofotografów, starych i wrednych ludzi i historii.

I zrobię to, o czym marzę odkąd wsiadłam dzisiaj w autobus 504 - pójdę spać, słuchając mojego nowego - starego odkrycia muzycznego - Sportfreunde Stiller: ...Wenn man so will, bist du meine Chill-Out Area, meine Feiertage in jedem Jahr, meine Süßwarenabteilung im Supermarkt, die Lösung, wenn mal was hakt, zu wertvoll, dass man es sich gerne aufspart, und so schön, dass man nie darauf verzichten mag... :)

Już nigdy nie będzie takiego lata...

2010-03-16T15:50:00.002+01:00

Weszłam do domu dziadka i zaraz po otworzeniu drzwi usłyszałam radosne zawodzenie Lindy ze Świetlikami: Nigdy nie będzie takiego lata.

No nigdy.

Radosna polska służba zdrowia oferuje mi dzisiaj rezonans, oczywiście prywatnie. Niezapomniane chwile leżenia w wielkiej tubie.

Ale się zdarzają jakieś jaśniejsze momenty: nie wiem, jak liczna była konkurencja, ale wygrałam powiatowy konkurs fotograficzny "Radosne dzieciństwo"

* jest 21.00. Już po rezonansie. Badanie skończyło się wcześniej, więc dotarłam do warsztatu z naszym prezentem opakowanym w naczynie żaroodporne i teraz mogę to napisać jasno i wyraźnie, dosadnie i banalnie, bo nigdy wcześniej te dwa słowa się nie pojawiły: kocham Cię, Dominik.

i wszystkiego najlepszego:*

x y z

2010-03-09T19:38:00.001+01:00

Piszę to ze śpiącym na moich kolanach Kubą.

Zainspirowana całą osobą pana na zdjęciu powyżej chciałabym podziękować mu za ogół i szczegół w dniu, który na mojej harcerskiej drodze odcisnął się w szczególny sposób. A mianowicie w dniu zamknięcia pwd. Bo przecież jakby nie harcerstwo, to nie byłoby mnie i jego razem, a jakby nie było mnie i jego razem, to nie byłoby motywacji do zrealizowania pwd.

I jeszcze korzystając z okazji dziękuję moim opiekunom prób, zarówno przewodnikowskiej jak i już dawno temu zamkniętej na HO (tak Hanna, Tobie też) i wszystkim przyjaciołom, którzy mnie wspierali i szczerze wierzyli, że podołam.

Jesteście wielcy.

Zajad

2010-03-05T22:21:00.000+01:00

Lakonicznie:

Mam zajada. Mój zajad ma imię i karmię go maścią z antybiotykiem. Zwalczam go również witaminą B2, którą przyjmuję, ale mój zajad jest hardkorem. Nie chce się poddać.

A dlaczego?

Bo nie chcę jeść czerwonego mięsa i najchętniej zostałabym wegetarianką.

Według niektórych dlatego, że mój chłopak jest wege. A ja, to co, mózgu własnego nie mam?

Faszyści

2010-03-03T15:32:00.000+01:00

Ode mnie do tłumu.

Chełpicie się hasłami równość, solidarność, sprawiedliwość, braterstwo, ale jak przychodzi co do czego, to jako tłum wymuszacie na pojedynczych jednostkach, żeby robiły to, co Wy. Jeśli jednostka nie zrobi tego, czego wymagacie, nazywacie ją buntownikiem, słabym ogniwem, czy po prostu zarzucacie jej wszystko, co złe w waszej grupie społecznej.

Macie żal, pretensje, ale nie powiecie tego prosto w twarz. Zamiast tego smarujecie na forum, czy w autobusie.

Dlatego dla mnie jesteście zwykłymi, nie boję się tego napisać, faszystami. (I gównem, ale może nie będę się rozwodzić na temat motywów fekalnych)

Tak. Faszystami, faszystami, faszystami. I jakby wam to ktoś powiedział, to oburzylibyście się, bo przecież do Hitlera i SS wam daleko.

Pozornie.

Tłum podnosi rączkę, to ty też podnieś rączkę, tłum ucieka, ty też uciekaj. To przecież takie piękne i wyniosłe, solidarność i braterstwo. A co będzie jak ten twój tłum będzie kopał człowieka.? Zrobisz to, co on, nawet jak będziesz miał inne zasady moralne? Byleby się tylko nie wychylić.

Ulżyło mi, ta cała złość spłynęła ze mnie po napisaniu tego posta. Nie widzę w sobie złego człowieka, tylko dlatego, że nie chcę i nie zamierzam się integrować z bezimiennym tłumem, bo nie ma w nim niczego interesującego.

Na szczęście jest jeszcze moja mała nisza i jednostki, które tak samo jak ja są w nastrojach nieprzysiadalnych i gardzą zbiorowym myśleniem.

wiosna

2010-02-27T09:53:00.000+01:00

Co mają psie odchody do czekolady leżącej od kilku dni na honorowym miejscu obok laptopa?

Psie odchody na chodnikach to nieodzowny znak, żeby na stałe zagościła wiosna. Z każdym wyjściem na ulicę czuję się jakby to był slalom gigant, a nie zwyczajne wyjście do szkoły i wtedy przypomina mi się cudowna sytuacja z Dnia Świra, ale nie o tym miałam pisać.

Otóż i psie odchody i czekoladę łączy jeden fakt, owa nadciągająca WIOSNA.

Wiosna wiosną, a w maju matury. No więc to jest dobry czas, żeby się wziąć za naukę. Dlatego trenuję silną wolę, nie ma rączek - nie ma ciasteczek, nie ma nauki - nie ma czekolady.

Czekolada - moje uzależnienie leży sobie w takim miejscu, w którym nawet bez okularów dostrzegam ją z drugiego końca pokoju i jakoś nie chce mi się jej jeść, ciężko będzie, kiedy przyjdzie kryzys energetyczny, ale tym zacznę się martwić później. Więc w ramach umartwiana się nie pozwalam sobie na przyjemność pakowania w siebie cukru. I wyjdzie mi to na zdrowie.

Internet też sobie ograniczam do minimum, bo po co przywiązywać się do czegoś, co wcale nie jest dla mnie najważniejsze, a tylko zabiera cenny czas, dlatego kończę tego posta i idę zająć się tym, czym w tej chwili powinnam.

Wędzenie świni

2010-02-19T19:14:00.000+01:00

Juhuu, przeżyłam nadanie sztandaru. Każdy z nas wiedział, ile było z tym roboty, już nie mówię o wystawie z kilkoma setkami zdjęć, kilkunastoma wersjami certyfikatów i zaproszeń, ale też o przygotowaniu jedzenia, oprawy artystycznej, a co najważniejsze - z pozyskiwaniem sponsorów i ogólnie pojętą promocją. I chociaż za kilka dni chodzenia spać pod rząd o 3 w nocy musiałam zapłacić chorobą, to jestem z nas wszystkich dumna. Bo w końcu się udało i to całkiem nieźle :)

I chciałabym podziękować wszystkim, a najbardziej małym chińskim rączkom, za pomoc.

Na zdjęciu: 1/2 wystawy.

Na zdjęciu: przyboczna, przyboczny i moja druga lewa ręka - Ania (żeby nie było, że ją obrażam - jestem leworęczna i uznaję wyższość lewej dłoni nad prawą)

Po wizycie u lekarza udało mi się trafić na chwilę na zbiórkę. Co tylko spotęgowało dumę, jaką odczuwam patrząc na moją drużynę. Są samodzielni, a to się chwali. Nie muszę się martwić o to, że jak nie przyjdę na zbiórkę to będzie klapa, bo oni sami są w stanie zorganizować sobie wolny czas i nie nudzą się przy tym. Jak przyszłam to zobaczyłam, że w kręgu stoją dwie świeczki, a nad jedną z nich jest świnka. Pytam się: co robicie? a oni: Wędzimy świnię. Okazało się, że na początku były trzy świeczki,ale jedną zgasili, bo ktoś był niegrzeczny. I tak sukcesywnie gasiliby je po kolei aż doszłoby do tego, że z chwilą zgaszenia ostatniej, trzeciej, skończyłaby się zbiórka. Tak Ania i Robson trzymają w ryzach drużynę.

I jeszcze jedna rzecz. Moja drużyna ma pięć lat. Już? To oznacza, że minęło już pięć lat, odkąd jestem harcerką, jak się postarzałam, a nadal odczuwam jakby pierwsza zbiórka była wczoraj. Ta myśl jest zatrważająca.

Hanna

2010-02-12T13:30:00.001+01:00

Z Hannusią. Z rajdu. Zdjęcie zrobione przez Jasia.

Dodaję ku pokrzepieniu serc, mojego i jej, żeby wyzdrowiała :)

2010-02-07T17:34:00.002+01:00

Dziękuję Jasiowi za przesłanie mi mailem prawie 400 zdjęć :D

Zdjęcie oczywiście autorstwa Jasia, z rajdu, Marlena komendantką i cudowne chwile w cudownym gronie -tak zaczął się mój dzień w kolorze pomarańczy (dziękuję za uwiecznienie tego).

Wcześniej chciałam być najmądrzejsza ze wszystkich, teraz mi wystarczy, że wiem, czym jest stopa językowa, albo o co chodziło w operacji Overlord.

a tytułu nie będzie

2010-02-01T12:34:00.000+01:00

Niespodzianka.

Źle zjechaliśmy na obwodnicę, nie chciało nam się zawracać, to padło pytanie: Warszawa? ale było ok. 12, a na 18 musieliśmy być koniecznie we Wrocławiu, na Warszawę było za późno, więc przygoda zakończyła się jedynie w Kępnie i potem w Ostrowie Wlkp., gdzie piłam najohydniejszą czekoladę pod Słońcem. Myślałam, że chilli i tabasco będzie w niej niewiele, a tymczasem dostałam taką dawkę, że po jednym łyku prawie płakałam. Obiecałam sobie, że wypiję do końca i co? Wypiłam.

Byłabym nawet z siebie dumna, jakby nie to, że jak już dotarliśmy do Wrocławia, to zasnęłam w salonie i nie miałam ochoty już wstać. Tak bardzo źle się czułam, że nie poszłam na kolacje, tylko prosto do łóżka. Teraz cudownie boli mnie gardło, płuca i mam powiększone węzły chłonne, ale mimo wszystko wmawiam sobie, że nie jestem chora i jak przystało na maturzystkę w czasie zimowych ferii - idę się uczyć.

das Paradox

2010-01-25T20:27:00.008+01:00

Wielkie zmartwychwstanie i powrót po 2,5 tygodniach, jak się okazało, zapalenia oskrzeli. Pozdrawiam mojego lekarza, który dał mi jedynie ziołowe tabletki.

Zastanawiam się jaki jest sens organizowania dyktanda z języka obcego, jak biorą w nim udział ludzie z ewidentnie podwójnym obywatelstwem, co wynika chociażby z niepolskiego nazwiska. Dla nich to już nie jest język obcy, a ojczysty, więc gdzie jest sens? Ale ok, nie komentuję.Sama jestem nie lepsza, szczególnie kiedy słyszę, jak mój własny ojciec, oglądając mistrzostwa Europy, śpiewa sobie eine Schweine.

księżniczka

2010-01-17T14:15:00.000+01:00

Bycie księżniczką jest ciężkie i męczące. Wizyty u kosmetyczki, fryzjerów, zakupy wyczerpują. Miałam okazję poczuć się jak księżniczka z okazji nieciekawego przedsięwzięcia zwanego studniówką. I chyba nie chcę powtórzyć tego w najbliższym czasie.

Pierwszy raz poddałam się woli mojej mamy, bo nie chciałam, żeby było jej przykro (po tej sytuacji, kiedy kazała mi kupić zieloną sukienkę, a ja krzyczałam w sklepie, że nie chcę wyglądać jak elf) i w imię walki z obgryzaniem paznokci (do obgryzania przyznaję się publicznie, to też jest jakiś sposób na życie) poszłam do kosmetyczki, która zrobiła mi tipsy. Teraz testuję ich przydatność w życiu codziennym. Ciężko jest, na początku nie potrafiłam napisać nawet smsa. Współczuję plastikom.

Kiedy dzisiaj nad ranem zasypiałam już z moją własną twarzą, czystymi i rozczochranymi włosami to bardzo, ale to bardzo, cieszyłam się, że mimo wszystko, w głębi duszy jestem sobą. Marleną, której największą frajdę sprawia ozdabianie ukulele motywami emo dzięki inspiracji całą osobą pana Szulca (:D), robienie kilkumetrowych gór ze styropianu za namową Hani, albo bieganie po kostki w błocie i karmienie koni :) Cieszyłam się też, że mój studniówkowy (i życiowy) partner dzisiaj zamieni garnitur (w którym wygląda całkiem pięknie) na bojówki i zamiast marzeniach o kopciuszkowych balach, będziemy snuli plany o Norwegii i fiordach.

I co z tego, że wyglądałam mniej więcej tak:

Rano okazało się, że jednak nie czuję się lepiej, a gorzej. Jednak polska służba zdrowia w starciu z Marleną ponosi klęskę, jestem jeszcze bardziej chora. I chyba prędko nie wrócę do szkoły.

Pozdrawiam wszystkich z wczorajszej loży przegranych. Tym samym kończę i powracam do walki z kotem o to, kto zajmie więcej miejsca na moim łóżku :)

bolenie część II

2010-01-14T17:32:00.004+01:00

Mój stan odzwierciedla krótki dialog.

M: jestem porażką polskiej służby zdrowia.

D: nie, to polska służba zdrowia jest porażką.

w skrócie:

Siedzę w domu od tygodnia, w poniedziałek byłam u lekarza, zostałam potraktowana hm... w stylu: spoczko, spoczko, to tylko przewlekłe zapalenie zatok. Dostałam krople do nosa i jakieś ziołowe leki z naciskiem, że mam leżeć w łóżku maksymalnie do wtorku i w środę iść do szkoły.

Więc spoczko, spoczko - tak się wyleżałam, że podskoczyła mi temperatura ciała. Wczoraj od kaszlu zaczęło mnie jeszcze bardziej boleć w klatce piersiowej, więc stwierdziłam, że się poddaję. Kapitulacja, biała flaga.Powinnam jeszcze transparent wywiesić z napisem nieczynna do odwołania.

Dzisiaj, mając do wyboru tego samego lekarza co w poniedziałek i drugiego, innego, wybrałam tego drugiego, który się zdenerwował, że tamten pierwszy od razu mi nie dał antybiotyku, bo teraz (cytuję): będziemy się babrać.

No to babrzemy się. (A może lepsze to od walki ze śniegiem? Bo jak wyjdę na dwór to taka wielka, śniegowa bryła może spaść na mnie z każdego dachu = Polska - kraj pełen niespodzianek, powinni nas tak reklamować na plakatach)

Mimo wszystko w imię dobroci dla zwierząt dostałam dyspensę i mogę iść na chwilę na moją własną studniówkę.

Więc ekstra. Przerosłam sama siebie i jestem ekspertem w dziedzinie ilości odwiedzonych lekarzy w ciągu roku: internistów, laryngologów, neurologów, alergologów, okulistów, ortopedów, czy innych -logów. Od wyboru do koloru. I testerem antybiotyków jestem niezłym. Powinni za to dawać jakieś nagrody.

Przedwczoraj odkryłam plus posiadania kota. Chociaż denerwuje mnie jak pomiędzy drugą a czwartą w nocy skacze mi po głowie i zajmuje 3/4 łóżka, to wspaniale wygrzewa moją bolącą klatkę piersiową. A tak w ogóle: mój kot, a właściwie kotka po prawie dwóch miesiącach mieszkania z nami dostała w końcu imię (tak, Kubuś to doskonałe imię dla kotki - tylko nie wiem, czy to na cześć Kuby - państwa, Kuby Wojewódzkiego, czy może Jakuba Jasińskiego?) :)

PS: Pozdrawiam mojego brata, który uważa, że pisanie o polskiej służbie zdrowia i kotach to żenada :D

bolenie

2010-01-08T23:33:00.006+01:00

Leżę sobie jak parówka w łóżku, jestem chora, a jeszcze nie dalej niż w środę pomyślałam, że cały grudzień byłam zdrowa, bo wiecznie bolącej głowy i zatrucia jako choroby nie uznawałam. I mówisz - masz, w czwartek już wyglądałam jak Nosferatu i tak przesiedziałam siedem godzin w szkole,do dziewiątej nie dałam rady dobrnąć. Dzisiaj nie zrobiłam nic konstruktywnego, chociaż się starałam. Nie wspominając o tym, że dzięki mojemu cudownie mocnemu i zdrowemu organizmowi omija mnie WOŚP. I chociaż wiem, że w sztabie beze mnie poradzą sobie świetnie, że moja drużyna beze mnie i tak będzie kwestowała, to jest mi żal. Niewypowiedzenie żal - bo to pierwszy WOŚP od kilku lat, w którym nie wezmę udziału jako wolontariuszka. A pomyśleć, że rok, czy dwa lata temu byłam na tyle zdeterminowana, żeby kwestować, mając zapalenie zatok.

Wizja tego, że kiedy ja będę siedzieć w ciepłym łóżku, oni będą biegać z puszką w tym śniegu i mrozie, nie napawa mnie optymizmem, bo przecież powinnam robić to samo, co oni. Skoro już leżę jak naleśnik, to może napiszę przynajmniej plan biwaku.

"Chociaż się zdarzają jakieś jaśniejsze momenty / (...) / Ponadto Ty jesteś" i za to dziękuję. Tak, tak. Jestem monotematyczna :)

I jeszcze dziękuję Markowi i Osie.

oczopląs

2009-12-30T22:11:00.000+01:00

omatkosukienkabutypodwiązkaszalkolczykizegarektorebkabieliznamakijażfryzurapaznokcie - wszystko koniecznie połyskujące, błyszczące - z cekinami, diamencikami, czy innymi rzeczami, których nie umiem nazwać, koniecznie drogie, rzucające się w oczy, złote, srebrne, różowe, ale nie czarne.

Wymiotuję więc na prawo i lewo centrami handlowymi, sklepami, na siłę miłymi paniami ekspedientkami, drożyzną i przecenami.

Minęły święta i poszum z nimi związany. Teraz czekam aż sylwestry, karnawały i studniówki się już skończą (nie lubię tego wszechobecnego hałasu, śpiewu kolęd i huku fajerwerków).

A potem będzie cicho i spokojnie, Wielkanoc, wiosna, matury i najdłuższe wakacje w moim życiu.

Po całym dniu tzw. shoppingu mówię sobie i wszystkim wokół: dość!

I przesypiam czas wielkiej rzeźby z głową ciężką (nie, nie na karabinie) wspartą na dłoniach bo mnie, wielkiego dziwoląga, nudzą przecież i obrzydzają te mieszczańsko-burżujskie zwyczaje.

?

2009-12-21T20:05:00.004+01:00

Wiem, powinnam to pół roku kojarzyć z czymś bardzo smutnym, ze śmiercią osoby, z którą w dzieciństwie tworzyłyśmy tzw. przez wszystkich nauczycieli trójcę świętą, ale nie - ja tę datę kojarzę raczej z czymś najbardziej pozytywnym w moim życiu. I chociaż pamiętam, to nie koliduje to z moim prawem do szczęścia.

Tak, tak.

Ale to jest realne, że można być z kimś pół roku i nawet się nie pokłócić i dalej się tym kimś zachwycać i nie odczuwać niechęci, a wręcz awersji, kiedy spędza się z tą osobą minimum trzy dni w tygodniu, a czasami nawet i siedem? I dopiero ostatnio odkryłam, że to nie była rewolucja tylko raczej ewolucja, nie - wybuch tylko kiełkowanie.

I nie będę Wam życzyć Wesołych Świąt, tylko dlatego, że nawet Coca Cola tego Wam życzy. Bezrefleksyjnie.

2009-12-18T21:09:00.004+01:00

jak to jest, że w Polsce zima corocznie zaskakuje drogowców?

2009-12-14T22:57:00.003+01:00

Zawsze wydawało mi się, że zakochanie i pochodne tego stanu dotykają jedynie ludzi prostych, głupich, infantylnych, niskiej kultury itd., a tu się okazuje, że to nieprawda. Zauważyłam to pół roku temu i dalej jestem pod wrażeniem mojego odkrycia.

Hłe, hłe. Pozdrowienia dla wszystkich czarnowidzów odnośnie matury, de facto próbnej, z matematyki.

Jestem w gronie 76% szczęśliwców, a od zawsze żyłam w przekonaniu, że mam dyskalkulię.

To takie dwa paradoksy, hity ostatnich dwudziestu czterech godzin.

matura.

2009-12-07T19:37:00.002+01:00

matura, matura, matura.
przeżuwam to słowo wraz z mandarynkami, dzisiaj brzmi i smakuje lepiej, jutro na próbnej z polskiego się nim zachłysnę.
nie stresuję się, a może powinnam?

polski,
matematyka,
niemiecki,
WOS,
historia.

żenada.
mocne postanowienie poprawy - zaczynam się uczyć.

2009-12-03T19:35:00.001+01:00

A Ty, z jakim bohaterem literackim / filmowym się utożsamiasz?

Czasem naprawdę wydaje mi się, że jestem żeńskim odpowiednikiem Adasia Miauczyńskiego, a kolejną część Dnia świra nakręcą na podstawie życia mojej skromnej osoby, bo jestem frustratką, ciągle karmią mnie antybiotykami, a większość dni rozpoczynam od wypowiedzenia zdania "jestem skrajnie zmęczona, a przecież jest rano". Lubię zaczynać jakąś czynność o pełnej godzinie. Jeśli przekroczę cokolwiek o minutę, to czuję się nieswojo. Mam też mnóstwo innych nawyków, niekoniecznie dobrych, które pielęgnuję, zamiast z nimi walczyć. Aber ich meine, dass... ze wszystkiego mogę się wyleczyć, ale nie z wyciągania wniosków. I cały ten okrutny i mozolny proces myślowy powoduje, że ciągle wykluwają mi się jakieś - niekoniecznie inteligentne, jak dla mnie - przemyślenia. Najbardziej świeże dotyczą twórczości młodocianych bądź nieletnich poetów, do których mam ochotę krzyczeć: skończ waść, wstydu oszczędź. - No bo - ile można pisać o tym, że życie jest takie smutne używając przy tym nieskończonej liczby metafor? I ile jeszcze można pisać wiersze o infantylnej rytmice z rymami parzystymi i kończyć wers dwusylabowym słowem?

Otóż: można długo.

Tylko zastanawiam się, kto się tym zachwyca oprócz autora.

Już wolę hasło: sztuka dla sztuki.

I upychanie gniotów po szufladach. (Szczerze polecam, ja tak robię, bynajmniej wierszy nie piszę, ale są też inne rodzaje gniotów - np. zdjęcia)

Nie lubię egzaltacji, dlatego ukłon w stronę trzech Marcinów za Wiersz wspólny.

Szczerze: to wolę takie bezideowe wiersze, albo nie wiersze, tylko bezideowe rysowanie niewidzialnego Piętaszka o jednej nodze, uciekającego z wyspy przed kanibalami od przesadnej teatralizacji i bycia na siłę idealnym.

2009-11-22T12:47:00.001+01:00

Z Dominikiem, bo naprawdę lubię ludzi, z którymi można inteligentnie pomilczeć i którzy nie uszczęśliwiają mnie na siłę rozmową na byle jaki temat, albo nudnymi spotkaniami.

Zdjęcie zrobione przez Anię wczoraj w Pradze.

Wracając do kocich dramatów: odkąd zostałam kocią mamą, szukam sposobu na nauczenie mojego kota, że moje łóżko nie jest kuwetą. Próbowałam już spryskiwać rzeczy sokiem z cytrusów (przeglądając tym samym fora dla innych kocich mam), bo koty nie znoszą tego zapachu. Na razie średnio skuteczne.

Widocznie kocie macierzyństwo nie jest mi pisane.

Przyznaję się tym samym, że w walce kot - Marlena wynik wynosi 3:0, a więc ponoszę porażkę. Jednak niejednokrotnie mecze piłki nożnej pokazały, że wynik potrafi zmienić się w ostatniej minucie. Tak więc nie zamierzam poddawać się w walce o uspołecznianie mojego kota.

Życzcie mi powodzenia.

Ochraniacz

2009-11-15T22:45:00.003+01:00

Kolejny dzień z serii: wolny wieczór, a ja odrabiam lekcje, de facto od południa, z krótką przerwą na jedzenie, spanie i bawienie Futrzaka, który upodobał sobie spanie w ubraniach Pana Chaos.

Nie wspominając o alergii i astmie, na które cierpi Pan Chaos, ale to chyba mogę pominąć.

Dodaję notkę tylko dlatego, żeby pozdrowić Jasia, który teraz je parówki :D

I idę dalej pisać, tym razem biznesplan - schroniska w górach.

Na pytanie: co mam jeszcze dopisać, Paweł odpowiedział mi: napisz, że też masz coś z ochraniacza, bo przygarnęłaś kota.

Więc piszę, że jestem ochraniaczem.

PS: Pozdrawiam również mojego Ukochanego (zamuła z Politechniki :D), Hanię (przecież wiem, że pragniesz, aby ktoś opisał Ciebie na swoim blogu - spełniłam Twoje marzenie?) i kocią mamę Sysę.

Chaos, Zagłada, czarny kot i Galerianki

2009-11-14T23:55:00.005+01:00

Zdjęcie zrobione zapewne przez Osę (którego teraz pozdrawiam) w drugim dniu tegorocznego Rajdu "Czas na Ogień"

Na zdjęciu: Panowie Zagłada i Chaos (czyli od jakiegoś czasu nierozerwalny w mojej rodzinie duet), ciesząca się Anka (która jakąś godzinę przed zrobieniem tego zdjęcia przyszła do mnie i do Pira i powiedziała coś w stylu "pasujecie do siebie", a dzień później uznała, że kubek, który Piro zostawił to tylko pretekst do spotkania ze mną) i ja z głupią miną. Dodaję w ramach przerwy w pisaniu wypracowania o polityce Polski wobec Litwy i Ukrainy. Taaak, jest sobota, prawie północ, a ja się zaczęłam uczyć, czyli to, co tygryski lubią najbardziej.

Co do tygrysków i Anki - przypałętał mi się kot. Otwieram wczoraj drzwi do domu, a Anka robi: aaaaaa, nie dość, że piątek trzynastego, to jeszcze obok ciebie stoi czarny kot.

No to go nakarmiłyśmy, dostał robocze imię Futrzak i sprawdzam, czy jest bezpański czy raczej komuś zginął. Jest czarny i chyba pokochał mnie od pierwszego wejrzenia.

A jeśli nie zginął, tylko ktoś go podrzucił, to chciałabym tylko wiedzieć, jak wygląda człowiek, który jest na tyle bez serca, że wyrzuca mruczącą i oddychającą istotę na ulicę.

A. Bo w końcu wczoraj byliśmy na Galeriankach. Przypomniało mi się zdanie wypowiedziane przez szesnastolatkę, a zasłyszane przez Kryspę w autobusie: mój chłopak to lubi jak ja się z moimi koleżankami całuję. I to będzie chyba najbardziej odpowiedni komentarz do treści, jakie zobaczyłam w tym filmie.
Jestem zniesmaczona i jednak widocznie zbyt konserwatywna.

Tyle. Wracam do Piłsudskiego i Dmowskiego.

bolenie głowy

2009-11-06T20:30:00.001+01:00

BOLI MNIE GŁOWA

jestem zajęta tylko i wyłącznie boleniem i spaniem

jestem aspołeczna

2009-11-03T19:34:00.001+01:00

KLIKNIJ TUTAJ
Manifest ASa, czyli człowieka aspołecznego, z którym się utożsamiam.
Dziękuję Hrabinie za podarowanie mi go w prezencie.
Zamierzam pokazywać go każdej nowopoznanej osobie.

jedna linijka

2009-10-29T16:36:00.002+01:00

Dzisiejszy dzień upływa pod znakiem wzmożonej twórczości artystycznej.

Chociaż uczę się, a wręcz ryję i mam ochotę zastrzelić się w łeb październikiem, to chcę już wieczór, a najbardziej zobaczyć mojego Bananowego Kochanka (uzewnętrzniam się).

Dzisiaj rozpoczęłyśmy pisanie manifestu nowego nurtu w literaturze (którego będziemy głównymi przedstawicielkami), jakim jest depresjonizm.

W tym celu powstała kolejna jedna linijka

Jedna linijka przeciw radości: Depresja über alles.

Resztę radosnej, a właściwie depresyjnej twórczości zachowam dla siebie.

Jakie to durne rzeczy zaśmiecają umysł maturzysty.

A tak w ogóle - nie lubię nikogo i jestem szczęśliwa dzięki temu, który je brokatowe banany ze skórką.
hmm :*

Słitaski, czyli moje różowe osiemnaste urodziny

2009-10-26T19:34:00.001+01:00

Różowy syf.

Po prostu dziękuję.

Tym, którzy knuli tak, że czułam się wśród nich jak wśród masonów. Wiedziałam, że będzie niespodzianka, ale nie wiedziałam na jaką skalę różowości.

Nigdy nie widziałam tyle różu na raz. I co z tego, że sprzątaliśmy 4h, a brokat nadal jest wszędzie.

Miło było zobaczyć Wasze uśmiechnięte mordy.

Aaa. Piro - Ty wiesz... ;)

2009-10-21T16:18:00.001+02:00

Inteligentni zrozumieją przekaz : D

(Zdjęcia zrobił oczywiście Paweł po moim powrocie ze szpitala w sierpniu)

Z wesela dodam kiedy indziej.

Choruję. Że niby w czwartek będę śpiewała: jutro będę duży, dzisiaj jestem mały?
Ale póki co: na białym czarnym kreślę jakieś plamy.

...

2009-10-18T23:31:00.001+02:00

A Ty zaprzyj jaźni się ze mną. *

Jakby ktokolwiek trzy lata temu, kiedy się poznaliśmy, powiedział, że będziemy wywijać w rytm disco polo na weselu mojej kuzynki, a cała moja rodzina będzie Tobą oczarowana, to kazałabym mu się leczyć : )

Los jest przewrotny, a każdy ma niezbywalne prawo do zmarnowania sobie życia (to z Amelii), więc: dziękuję Ci, że towarzyszyłeś mi na rodzinnej imprezie, chociaż deptałam po Twych stopach moimi pierwszymi w życiu szpilkami.

Nadal jest mi bardzo miło;)

AAA. Rodzina zlała pasem mnie i Robsona z okazji naszej nadciągającej osiemnastki.

Zdjęcia później, bo obiecałam, że będą dowody mojego splasticzenia.

Idę chorować, kiedyś odetnę sobie nos, jak van Gogh ucho, jak nadal będę tyle smarkać.

* lubię to, że język polski w wykonaniu Świetlickiego jest tworzywem, z którego da się wydobyć coś całkiem nowego, świeżego. Chwała mu za to :)

Banan

2009-10-11T20:58:00.002+02:00

Banany z Pobierowa.

Po przyjeździe zostawiliśmy je w aucie i poszliśmy spać, jak wróciliśmy to wyglądały jak na załączonym obrazku.

Poza tym w domu wszyscy zdrowi, a Marlina wychodzi biegać.

Lans. Lans. I niemoc twórcza. Ale mam silną wolę.

jedna linijka

2009-10-08T18:17:00.003+02:00

Ok - już w tej chwili chciałam napisać, że to, co zaraz przeczytasz pod spodem wcale nie jest próbą uznania Marcina Świetlickiego za grafomana.

Raczej Świetlicki stał się moją inspiracją do nieustannego śmiania się z nastoletnich poetów, którzy myślą, że jak napiszą jestem taki samotny i tulę się do zimnej ściany to to jest poezja wysokich lotów. Oczywiście każdy ostatni wyraz w wersie musi kończyć się na -ą albo -ę. I koniecznie wszystko musi ociekać patosem.

Ja tez jestem o wielką poetką*, bo spłodziłam aż dwa wiersze, które można zamknąć w cykl, a więc, pierwszy:

Jedna linijka przeciw pracy: nic mi się nie chce.

i drugi:

Jedna linijka przeciw lenistwu: Arbeit macht frei.

I w takich chwilach sądzę, że Świetlicki miał rację, kiedy napisał "Drugą połowę" - klik

* wcale nie uważam się ani za wielką poetkę ani za wielką artystkę, to była autoironia, jakby ktoś nie dostrzegł.

Kto zwymiotował serkiem?

2009-09-27T15:34:00.003+02:00

Kto zwymiotował serkiem? - tymi słowami powitała nas Hania, gdy przyszła podczas obiadu. Oczywiście sprawcą wszystkiego byłam ja. A tylko jadłam bułkę.

Chodziliśmy po wsi i staraliśmy się jak najwięcej o niej dowiedzieć, przy okazji odwiedzając okolicznych mieszkańców zadziwiających nas swoją anemicznością. Stwierdziliśmy nawet, że pewnie spadł tam opad promieniotwórczy i dlatego we wsi każdemu brak życia.

Dostaliśmy worek na śmieci i leżał sobie na środku przejścia w naszym domku.

Robson wtedy zadał mądre pytanie: po co ten worek tam leży? i sam sobie odpowiedział: na Marlenę jakby spadła ze schodów.

No i spadłam.

Po podsumowaniu dnia w drużynie niosąc lampion padłam na schodach w pozie supermana. Potem mnie tylko podnosili, ale no cóż.

Schody - Marlena 2:0.

No i hasło biwaku: Robsonos niedostępnos. I playboye w dresach.

Zdjęcia TU

mhrock i zuo

2009-09-21T18:30:00.005+02:00

Kiedyś byłam małym chłopcem (druga klasa gimnazjum) i wywołałam sobie to emanujące mrokiem zdjęcie zrobione przez Pawła w parku.

Zastanawiam się, co mnie skłoniło do refleksji na temat: co się ze mną stało? (zdrętwiałam i dzisiaj wstydziłabym się normalnie, w biały dzień wyjść w bojówkach i koszulce Turbo) - to zdjęcie, Aces High Iron Maiden, którą sobie w tej chwili nucę pod nosem, wspomnienie noszenia skarpetek Iron Maiden w gimnazjum, brak koszulki z Kawalerią Szatana o rozmiarze S w sklepie Turbo, czy zwierzenia z Agatą na temat słuchania Wir sind Helden w czasach przed-mroku rodem z informatyki.

Nie wiem.

Chyba zaczęłam dbać o wizerunek, to straszne.

Ale nadal brak we mnie tolerancji dla białych kozaczków.

Schody - Marlena 1:0

2009-09-16T16:18:00.008+02:00

Zdjęcie ze szpitala, które obiecałam we wcześniejszej notce.

Zwróćcie uwagę na kisiel we włosach - to było zaraz po tym jak odzyskałam świadomość.

I zdjęcie numer dwa (dzień drugi - w oczekiwaniu na przyjazd Piro):

A w tle słonik od Hanny.

Konkurs

2009-09-11T22:50:00.004+02:00

Urządzam konkurs pt.: Kto to jest?
Odpowiedz w komentarzu a dostaniesz banana!* (Prosto ze sklepu z Poznania - dziękuję, Jaś, za przecudowny prezent, ale sama nie jestem w stanie zjeść tylu bananów)

* Podpowiedź: Osobnik na zdjęciu ma na sobie koszulkę Pawła, ale nie może nim być, bo to zdjęcie zrobił właśnie Paweł.
** Oferta ważna do wyczerpania zapasów

Schody ją pokonały

2009-08-26T11:46:00.006+02:00

Nie pamiętam, kto, kiedy i gdzie wcisnął mi guzik z napisem RESET. Obudziłam się w szpitalu.

Od początku:

W STARCIU Z KISIELEM PRZEGRYWA KAŻDY.

Zbiegałam ze schodów i przy okazji trzymałam dwa kubki kisielu o smaku owoców leśnych i podobno potknęłam się na ostatnich stopniach.Do ostatniej kropli krwi, bohatersko ratowałam kisiel, co okazało się dość nie najlepszym pomysłem...

Sanitariusze z karetki uznali, że jeszcze nigdy nie widzieli takiego cyrku. Krzyczałam na każdego: ała, to boli, co mi robicie, zostawcie mnie, kto ubrał mi takie badziewne buty (podobno sanitariusz w którymś momencie nie wytrzymał i krzyknął: sama sobie takie ubrałaś), nie czuję rąk, nic mi nie jest. Pytałam się dużo razy, co mi się stało (nie mogąc uwierzyć, że naprawdę spadłam - myślałam, że Paweł mnie wkręca) na zmianę z tym, czy Piroman już wie. Ale nie rejestrowałam tego, więc Paweł za którymś tam pytaniem z kategorii: ale co mi się stało napisał mi kartkę o treści: spadłaś ze schodów!!!

Potrafiłam podyktować mój PESEL, numer telefonu, adres, ale nie wiedziałam, który był dzień - dochodziłam do tego drogą dedukcji - nie chodzę do szkoły, więc są wakacje, ale się kończą, więc na pewno sierpień. Jedyne co pamiętam z izby przyjęć to fakt, że krzyczałam o tym, że zdaję maturę i dobrze się uczę, a nic nie pamiętam i czy to jest normalne, bo przecież ja maturę zdaję, a straciłam pamięć. Poziom mojej agresji podniósł się, jak sanitariusz zapytał się mnie, czy brałam narkotyki albo piłam alkohol na zlocie drużynowych. (Swoją drogą nie pamiętałam, że byłam na zlocie drużynowych, jak wróciłam, że byłam jeszcze z Piro w Łodzi - moja odpowiedź: fajnie, w jakiej łodzi?)

Sanitariusz zapytał się mojej rodziny, czy zawsze jestem taka nerwowa, oni zaprzeczyli, a ja wyjechałam z tekstem: jak to nie, zawsze taka jestem.

Pielęgniarka, która mi podłączała kroplówkę uznała, że mam 18 lat a zachowuję się jak pięcioletnie dziecko, podobno (wg zeznań Pawła, Irminy i Piromana) powiedziałam jej, że nie skończyłam jeszcze 18-stu lat, nie jestem dorosła i nie muszę się tak zachowywać, czy jakoś tak.

Oczywiście większość moich zachowań znam dzięki bacznej obserwacji ludzi, którzy byli w tym czasie przy mnie.

Ale uświadomiłam sobie jedno - mam cudowną rodzinę (do której zalicza się przecież też Piroman - o nim za chwilę), przyjaciół i znajomych, którzy akceptują mój brak rozgarnięcia i zawsze mi pomogą. Dlatego nie bałam się zadzwonić do Hanki, żeby jej powiedzieć, że leżę w szpitalu. Była w nim dosłownie za chwilę i ścierała mi krew z twarzy.

Szkoda mi jedynie, że zestresowałam wszystkich wokół. Upadek (i to, co działo się ze mną po nim) wyglądał na prawdę groźnie. Nadal zagadką pozostaje dla mnie to, dlaczego w szoku pourazowym zachowywałam się tak głupio. Dobrze, że skończyło się na wstrząśnieniu mózgu, złamaniu nosa i stłuczeniu głowy. Cieszę się, że żyję.

Teraz przejdę do tematu przyjemniejszego: wróciłam ze zlotu drużynowych, który był sympatyczny. Jeszcze bardziej sympatyczny był powrót - Piro mnie odebrał i pojechaliśmy do Łodzi lansując się z torbą z napisem: PODARUJ DZIECIOM SŁOŃCE. I tego Słońca w moim życiu jest od maja naprawdę wiele. Znowu się uzewnętrzniam, ale jak ma się faceta, któremu chce się przyjechać o 21 rowerem dystans około 30km i potem jeszcze w nocy wracać, albo daje w prezencie choinkę zapachową, śrubokręt i naszywkę Nieprzetartego Szlaku (a ja rewanżuję mu się bukietem z czerwonej cebuli) i jeszcze wiecznie się cieszy to chce mi się żyć.

Dziękuję;*

[Zdjęcie ze szpitala później]

(znowu się uzewnętrzniłam, poproszę o wyrozumiałość dla kaleki)

2009-08-17T11:34:00.007+02:00

Zdjęcie zrobił Paweł w Museum Brandhorst.
Mogłam odchamić (nie wiem, dlaczego z rozpędu napisałam dochamić ;D ) prawdziwą sztuką.
Cy Twombly, Andy Warhol... niby nieźle, ale szkoda byłoby mi powiesić coś takiego nawet w toalecie. [paCZ tu]
Widocznie nie znam się na prawdziwej sztuce i robię tylko tandetne zdjęcia.
Urzekły mnie te dwa obrazy, które mam za plecami [paCZ tu]. I ciekawa instalacja z neonów. [paCZ tu]
Poza tym - krzywa wieża z figurek Maryi, noga wystająca ze ściany [paCZ tu], śmieci ze szpitala ][paCZ tu], czy lustro + tabletki. Niby zabawne, ale zastanawia nad przyszłością sztuki.

Jest kilka plusów z powrotu do szkoły. Ostatni rok liceum. I kolejne kilka miesięcy spędzone z Agatą na dyskusji o sztuce i nędznym życiu artysty z dokładką w postaci planowania przyszłości przepełnionej brakiem zrozumienia przez społeczeństwo naszych artystycznych zapędów, co doprowadzi do wykluczenia nas z otoczenia. Przepraszam Cię Agatko, zostawiam hippisowską komunę całkowicie pod Twoim nadzorem - już nie potrzebuję Czipsowego Króla, listownego męża, który musiałby mnie utrzymywać.
Z rozpaczy napisałyśmy nawet siedem stron Statutu Stowarzyszenia Niespełnionych Artystów.

Mój ulubiony fragment Statutu:

§8. Stowarzyszenie realizuje swoje cele poprzez:
[...]

4. Kreowanie życiorysu artystów zarówno w czasie ich życia jak i po śmierci, poprzez dodawanie elementów fantastycznych i tragicznych takich jak np. umieszczenie w szpitalu psychiatrycznym, więzieniu, zakonie, sekcie, domu publicznym, pod mostem; regularne uczestniczenie w przyjęciach niestroniących od używek, w tym również tych zabronionych, mających na celu „poszerzenia horyzontów”; obcinanie poszczególnych części ciała, jak uszy czy palce.

Aha - mam fajnego faceta, z którym można robić odjechane, artystyczne rzeczy. Uhuu ;)

Jadę na zlot drużynowych. Wrażenia i zdjęcia po powrocie.

Miłość od pierwszego różowego pamiętnika

2009-08-10T10:18:00.005+02:00

Nie było mnie, ale już jestem. "Jedenaście" przeczytałam, "Fototerapię" też, "Potop" niekoniecznie, ale dziś nie czas i nie miejsce żeby recenzować.
(Robotnicy na rusztowaniu za oknem bywają nieznośni)
Coraz więcej rozumiem, ale gdy otworzyłam kopertę, to ujrzałam kolejny, (milionowy) naoczny dowód, że naprawdę mu zależy, skoro przysłał mi pocztówkę... z metalu... własnoręcznie wygrawerowaną...
Nie należy do osób szablonowych i nudnych - to fakt. Może dlatego nie rozumiem, co taki chłopak widzi w sztywnej jak kołek dziewczynie, ale zacznę od początku.
Kwiecień. To było wtedy, kiedy ze mną było nie najlepiej. Dowiedział się o tym i za wszelką cenę starał mi się pomóc, bo wiedział, jak to boli. Chcieliśmy, żeby życie potoczyło się starym rytmem. W końcu jest przyjacielem mojego byłego. Ale się nie udało.
Kolejna odsłona - maj. Pod koniec miesiąca spotkaliśmy się na rajdzie. I bum. Za sprawą różowego pamiętnika zrozumieliśmy, że coś wymyka nam się spod kontroli.
(tutaj poproszę o jakąś pomponiarę spacerującą z karteczką: MIESIĄC PÓŹNIEJ)
Czerwiec. Początek wakacji - początkiem czegoś niesamowitego -> życia w świecie różu i poziomek. I chyba opowieść o tym, co działo się przez ten czas, byłaby zbyt długa, chociaż przygody były dość interesujące.
Pierwszy raz w życiu nie przejmuję się tym, co o mnie myślicie i mówicie (za plecami). Bo wiem, że chociaż jest grono wspaniałych osób, które wspólnie z nami się cieszą, są też tacy, których boli - że za szybko, że za stary, że przyjaciel byłego, że niby z zemsty to zrobiłam i chyba wszystko się wokół tego kręci.
Jesteśmy szczęśliwi, a ja, w końcu, po długim czasie, wyszłam z Ciemnogrodu i mam motywację do robienia czegokolwiek. Bo warto - dla chłopaka, którego cieszy prezent w postaci dmuchanego banana, albo skarpetki zapakowane w pudełko po Big Mac'u.
Uzewnętrzniłam się. Cel zamierzony - dwa tygodnie rozłąki i 11 godzin podróży zrobiły swoje.
Życzę Wam radości z drobnostek. Szczególnie wszystkim zawistnym, którzy czekają aż podwinie nam się noga - zjedzcie banana, może wyprostuje się Wam skrzywiony umysł.

2009-07-22T12:22:00.003+02:00

Nadal jestem tropicielem deszczu i kłopotów i dziwnych przygód, których nie zamierzam tutaj opisywać ze względu na to, że mogą stracić swoją moc.
Nie nudzę się, żyję aktywnie, co pozwala mi zapomnieć o nadciągającym kataklizmie w postaci matury.
Aha - no i byłam w górach. W końcu. W przemiłym towarzystwie dwóch perwersów.
Teraz czytam "Jedenaście" Świetlickiego, które z miłą chęcią zrecenzuję, o ile dobrnę do końca.

W świecie różu i poziomek

2009-07-09T22:42:00.003+02:00

Znudzimy się i pozabijamy po tygodniu, ale pomyśl o tych łunach, które pozostawimy za sobą...
Świetlicki nie miał racji.
Wytrzymałam.
Tydzień bez kłótni.
Sama w to nie wierzę.

w pełni Słońca

2009-06-28T17:37:00.004+02:00

Niektórzy może nie zrozumieją, ale fajnie jest biegać przez ponad godzinę po mieście z popcornem i szukać ptaków, które chce się nim nakarmić. I jeśli biega się w odpowiednim towarzystwie to nawet fakt, iż w takim centralnym miejscu, jakim jest dworzec, nie ma ptaków, nie jest przerażający.
Wakacje są. Endorfiny przysłaniają mi świat.
Nauka do matury od września.
Teraz odpoczywam.

vStup vysTup

2009-06-23T12:25:00.004+02:00

Mój umysł pojechał na wakacje.

Jestem zmęczona. Bardzo zmęczona.
Dziękuję i przepraszam moją drużynę. (Nie będę tutaj się rozdrabniała - Piromana, Sysę i Olgę też traktuję jako moją drużynę). Dla mnie zawsze będziecie najlepsi i naprawdę Was kocham, nawet jeśli krzyczę.
I nagle zabrakło mi słów, ale wiem, że zupa bananowa "ugotowana" przez nas smakuje najlepiej.

Jeszcze raz bardzo dziękuję - za to, że przesadnie o mnie dbacie, również.

2009-06-19T19:05:00.006+02:00

Paweł, jestem z Ciebie dumna. Mimo tego, że przed obroną niejednokrotnie chodziłam przez Ciebie późno spać. Pomimo budzenia Ciebie i pilnowania, czy robisz cokolwiek. I pomimo tego, że dzisiaj musiałam specjalnie wieźć dwa obrazy, bo ich zapomniałeś, jestem z Ciebie dumna i gratuluję :*
Teraz idź i złóż papiery. Masz wobec mnie jakieś zobowiązania przecież ;D

A oto on - Paweł, mój brat. Idealnie opisuje go to zdjęcie.

2009-06-18T12:47:00.005+02:00

Dasz jutro radę. Matura to bzdura, poradziłeś sobie, licencjat też nie będzie straszny.
Wiesz, że zawsze Ci pomogę. Nawet jakbyśmy mieli odgrywać rolę Theo i Vincenta.
Ty - Vincent, ja - Theo - Twoje źródło utrzymania.
Tylko nie odetnij sobie ucha i nie próbuj jeść farb.
Więc nie masz innego wyboru, Pawełku, jak tylko sobie poradzić (jak nie obronisz, to pożałujesz :D).

Powodzenia!!!

2009-06-10T12:57:00.004+02:00

Wstałam rano, zaspałam, pojechałam do szkoły, w której wystawili mi do końca wszystkie oceny i się okazało, że mam 5,0.
Po dwóch lekcjach się zwolniłam.
Byłam dziś u Hani i piłyśmy herbatę, plotkując przy okazji.
Wróciłam do domu, słucham Judas Priest, a zaraz szykuję się na bierzmowanie.
A jak z niego wrócę to pewnie umyję się i pójdę spać.
Proza życia.

Po co to piszę?
Żeby Ci pokazać, Drogi Czytelniku, że pisanie takich notek jest TOTALNIE BEZ SENSU.
Innych średnio interesuje, co robiłeś o każdej godzinie dnia, tygodnia, czy miesiąca.
A takie uzewnętrznianie się i głębokie przemyślenia nie są ani wspaniałe, ani nie czynią Twojego życia wyjątkowym.
Żyj sobie spokojnie. I nie kreuj swojego życia pod publikę.
Tyle ode mnie.

PS: Tam, na górze, nad notką, brakuje jakiegoś ambitnego, głębokiego cytatu o przyjaźni/miłości/życiu*, ale nie jestem na tyle oczytana i kompetentna, żeby cokolwiek wklejać. Bravo nie czytam i nie słucham Feel.

* niepotrzebne skreślić

Janusz Rudnicki "Mój Werhmacht"

2009-06-01T16:06:00.006+02:00

Kupiłam w taniej książce "Mój Werhmacht", bo gdzieś sto lat temu przeczytałam, że warto.
Tom dzieli się na dwie części: CZYTANIE i PISANIE.
W tej pierwszej Rudnicki przedstawia w dość ironiczny sposób kobiety Bertolta Brechta i pierwsze damy Trzeciej Rzeszy.
Brutalna prawda, przerysowane cechy, sarkazm i ironia.
W drugiej części tak samo - ironicznie. I o Niemcach i o Polakach. (Tutaj trzeba zaznaczyć, że Rudnicki jest emigrantem politycznym - w latach 80. wyjechał do Hamburga). A przede wszystkim o sobie samym.
I tutaj Rudnicki, swoją neurotycznością, wulgarnością, stosowaniem powtórzeń i inwersji, bardzo przypomina mi Adasia Miauczyńskiego z "Dnia świra". Tak samo dogłębnie jak Adaś analizuje otaczającą go rzeczywistość. Chociaż jego słowa są zabawne, to przywodzą na myśl gorzką refleksję. Mimo wszystko przez pesymistyczne spojrzenie przebija się odrobina optymizmu.
Dlatego zdarza mi się czytać fragmenty przed snem. Szczególnie bawi mnie ironiczne spojrzenie na Polaków i Niemców i naszą sąsiedzką przyjaźń.

Wytrzymać nie można z tymi Polakami, powie później ukarany podwójnym mandatem właściciel, jak nie zapierdolą samochodu, to mandat.
Jasne, Grunwald przy mnie to chuj.

Janusz Rudnicki "Mój Werhmacht"

Wyd. W.A.B., Warszawa 2004

Polecam.
Więcej TUTAJ

III Rajd "Czas na Ogień"

2009-05-30T18:20:00.004+02:00

Może nie było jakoś nadzwyczajnie, zaskakująco cudownie i nie byłam dobrą komendantką.

Ale dzięki wspaniałym osobom, które tam były, miałam okazję (i chyba nie tylko ja) świetnie się bawić.
Zaczęło się w piątek. Standardowo - zapakowałam się tylko w pięć kartonów, futerał, torbę na aparat i w plecak. Potem zakwaterowanie - chaos - Osa, który mnie wystraszył swoim pomyleniem stacji i rozpoczęcie rajdu. W nocy podróż maluchem i Przyrzeczenie. Zapomniałam tylko dwóch rzeczy. Zrobić wprowadzenia do fabuły rajdu. I zgubiłam Krzyże, które, jak się później okazało, wepchnęłam do torby od aparatu. Zepsułam jeszcze cudowny strój Hanki.
Sobota: gotowanie z Osą, Sysą i Olgą, przyjazd Piromana i wręczenie mu słitaśnego różowego prezentu, chaos, ognisko, pokaz fireshow, gra nocna, chaos. I połamanie dwóch mioteł.
Niedziela: apel i sprzątanie. (W ostatnich minutach połamałam jeszcze Ance jej cudowną parasolkę.)
Nic nadzwyczajnego, a cieszy. I chyba to mnie tak najbardziej kręci w ZHP - ludzie, z którymi nawet brudzenie się w farbie o gustownej nazwie bukiet róż wydaje się największą atrakcją.
A oto kwintesencja całego rajdu, Robson i jego łom. Gra nocna. Więcej zdjęć.

PS: Pozdrawiam Hanię i Piromana ;D

hm. początek.

2009-05-30T00:14:00.002+02:00

Założyłam tego bloga, żeby nie zaśmiecać szyi żyrafy.
Nie zamierzam tu pisać emowierszy, narzekać na mój ciężki los i wylewać krwawych łez. Czasem podzielę się wrażeniami z wyjazdu, spotkania, wystawy czy opinią po przeczytaniu książki, albo przesłuchania piosenki, czy jeszcze czymś innym, bardziej radosnym niż smutnym.

W ciągu ostatnich kilku dni miałam okazję uczestniczyć w wielu ciekawych spotkaniach, ale o tym innym razem, dzisiaj choruję i słucham Filandii z Anką.

Już nigdy, nigdy nie będzie takich wędlin
Dobranoc.